Gouden greep

Het fijne van je zolder opruimen is dat je nog weer eens iets tegenkomt. Aangezien we een hele zomer lang elke avond vrij hadden, hebben we heel veel weggegooid en heel veel teruggevonden. Zo ook mijn fijne gouden tas. Hij is heerlijk flexibel en aardig groot. Ik was als een kind zo blij dat ik hem terug had! Perfect voor de handbagage. Een gouden greep. Hij lag dus al een paar weken klaar om mee te gaan naar New York.

Alsof het een gewone werkdag was, ging de wekker gisteren vroeg. Goed, hij ging iets vroeger dan normaal. Geen reden om hem op ‘sluimeren’ te zetten, want we hadden – ook alsof het een gewone werkdag was – een hele strakke planning. Rond 5:10 reden we thuis weg en rond 7 uur parkeerden we de auto in de nieuwe parkeergarage P3. We konden helemaal vooraan staan en zo in de volgepropte bus richting terminal stappen. Ideaal! De chauffeur had blijkbaar nog maar weinig om voor te leven en veronderstelde dat dat voor ons allemaal gold. Maar uiteindelijk kwamen we wonder boven wonder bijna ongedeerd aan op Terminal 2. Ik had alleen een lading roos op mijn schouders en dacht: “Ik moet eens kijken of ik andere shampoo kan vinden, want dit is niet echt een fijn gezicht.” En doorrrrrrrr.

img_1588

We hoefden alleen nog maar de koffers af te geven. De cameratas en mijn gouden tasje hielden we natuurlijk bij ons. Ik veegde een nieuwe lading roos van m’n schouder en begaven ons richting security. Eerst werden we nog even aan de tand gevoeld over onze intenties om naar de VS te reizen. Daarna legde ik mijn gouden tasje in een bak, veegde weer een lading roos van mijn schouder, deed de bodyscan. Er werd nog even flink aan alles behalve mijn tand gevoeld . We werden goedgekeurd door onze altijd vriendelijke veiligheidsbeambten.

Toen ik mijn gouden tasje weer uit de bak pakte zag ik het. De stof van de schouderband was gescheurd. De bron van het witte spul op mijn schouder bleek geen roos te zijn, maar afkomstig uit het hengsel van mijn tas. Ik kijk nog eens goed en het witte poeder kwam met grammen tegelijk uit het hengsel naar buiten. Ik keek om me heen en deed – heel onschuldig – net alsof er niets aan de hand was. Het zweet brak me uit. Ondertussen zag ik ook dat de stof van de tas zelf ook langzaam begin te scheuren. De tas was aan het vergaan waar ik bij stond. Het werden er steeds meer. En lopend richting Starbucks liet ik een spoor van wit poeder achter. Dit kan niet, ik moet een andere tas hebben. Lekker zo’n gouden greep. Weg gouden greep!

img_1598

But first coffee.

img_1597

We waren vroeg, dus alle tijd om even naar een andere handbagage te kijken. EN probeer maar eens een betaalbaar exemplaar te vinden. Een tas met rits kwam op 75 euro. Dat dacht ik toch niet, voor zomaar even snel. Het net acceptabele alternatief, was een opvouwbare shopper. Een roze. Ook nog eens van Kipling, waar ik altijd fel tegenstander van ben. Met pijn in mijn hart pakte ik de boel over en stopte mijn gouden tasje in de prullenbak. Afstand doen van een tas is gewoon altijd een pijnlijk moment. Maar om de stemming erin te houden doe ik net alsof ik heel blij ben met m’n nieuwe tas. Kijk maar:

img_1604

Anyway, we konden daarna al snel naar de gate, boarden en voor dat we het wisten hingen we boven Ierland. De vlucht was rustig. De tijd ging snel voorbij, ik heb nog wat kunnen afmaken voor mijn werk. En alleen hierom zouden we al met Delta vliegen:

img_1620

img_1628

En voordat we het wisten waren we ineens in New York! Niet te geloven zeg! En immigrations was ook geweldig. Wat een andere ervaring dan een paar jaar geleden, toen we hier waren voor een overstap. Omdat wij al eerder in de VS zijn geweest dit jaar, hadden we een ‘returning Esta’ . Dus we mochten naar de volautomatische douanecomputer. Je legt je paspoort op de scanner, hij haalt je gegevens naar boven. Je legt je vingers op een gevoelige plaat, kijkt even naar het vogeltje en klaar! Je krijgt een ontvangstbewijs en mag – dat dan weer wel – naar het mannetje die een stempel in je paspoort zet. Nog geen 10 minuten! Ook de koffers kwamen eraan. We hebben 2 minuten bij de bagageband doorgebracht.

We moesten wel even op onze transfer wachten. Meneer Go Airlink had ook al zo weinig om voor te leven. Maar dat deerde me weinig, want in de verte zag i de skyline van New York opdoemen! We zijn er! Bij het binnenrijden van de stad kwamen we vast te staan in het verkeer dat allemaal graag naar Manhattan wil. Dat snap ik wel. De NYPD (politie) was het verkeer aan het regelen. Ik weet niet precies hoe het hier met het gezag van de politie zit, maar ongeveer 60% van de chauffeurs liet zich wat gelegen liggen aan de aanwijzingen van mevrouw de brigadier. Op een gegeven moment reed een busje gewoon door op haar stopteken. Waarna mevrouw de brigadier hem een middelvinger toevoegde. Hier is de politie blijkbaar toch niet je beste vriend. Welkom in NYC!

img_1636

Eenmaal bij het hotel konden we inderdaad zelf inchecken. Met een PC. Maar de lobby is indrukwekkend en vol Nederlands design. Wauw! We krijgen een kamertje op de 8ste etage toegewezen. Onze kamer was – inderdaad – klein. Maar wel knus met een gigantisch bed. Het doet wat denken aan onze caravan. Knus je moet over elkaar heen stappen om naar de WC de gaan en we lopen overal tegenaan. Hey, maar het voordeel is wel dat we niet met een WC rol door het natte gras hoeven ’s nachts. En check de inrichting en de toiletspullen. Ik hou d’r van. En mensen, de rooftop bar op de 21ste etage is fenomenaal!

img_1664

img_1653

img_1642

img_1646

img_1730

 

We zitten een blok van Times Square. En zo wilde het gebeuren dat we om 17:00 uur gewoon midden op Times Square stonden. Niet te geloven! Wat een gekkenhuis ook, maar ook heel bijzonder. Bijzonder gaaf! Waarom hebben we zo lang gewacht om hier naartoe te gaan? Ik bedoel, Disney World is er niks bij. Er is zelfs een Disney Store.

img_1695

We eten bij TGI Friday en wandelen daarna rustig richting Cenytral Park, waar we een klein stukje in lopen en nog even blijven zitten op een bankje. Voor de reality check. We zijn er gewoon! Maar we zijn ook heel erg moe. Kapot, eigenlijk.

img_1705

img_1712

img_1714

 

We wandelen via Starbucks terug naar ons hotel. Onze iced tea drinken we in de lobby op, schoppen dan onze schoenen uit en verplaatsen ons naar de rooftop bar. Waar we wat drinken, met uitzicht op de stad. Kan het nog mooier!? Toch een gouden greep!

img_1725

img_1740

img_1741

Morgen (vandaag) gaan we de stad verder verkennen.

Stay tuned!

8 thoughts on “Gouden greep

  1. Haha wat een hilarisch blog. Top foto’s en wat een humor in CitizenM, geweldig.
    Heel veel plezier en succes met de tassenjacht!

  2. Wat een geweldige blog!
    Toestand met de tas zeg. Wil nog wel eens lezen wrom je tegen kipling bent. Ik heb geen idee.

    veel plezier daar!

  3. Hahaha die tas! Stel je voor dat ze bij customs hadden gedacht dat het witte poeder wat anders was hihi. Beter een andere kopen dan ja.
    En bizar he als je ineens in NY bent, vond het zo’n rare gewaarwording, de 1e keer dat ik op Times Square liep. Of je in een film zit.
    Heel veel plezier en lekker genieten!

  4. Kan je bij Citizen M dan niet in de lengte gaan liggen? Over elkaar heen klimmen midden in de nacht is niet zo handig.

    Maar wel lekker centraal gelegen! Toplocatie!

Reacties zijn gesloten.