Dag 7 – Woestijn en het Wilde Westen

Vroeg op pad was vandaag het devies. We hebben een hele rit voor de boeg. We vertrouwden vanmorgen niet op de jetlag, maar zetten de wekker. Na het ontbijtje volgde direct het allereerste avontuur van vandaag: het inpakken van Henry. En dat was een uitdaging want ondanks de bagagerestricties was het allemaal erg krap. Maar wonder boven wonder zat de klep binnen een paar minuten dicht. We hebben foto’s gemaakt van de volgorde, zodat we dat morgen op dezelfde manier kunnen doen!

En zo gebeurde het dat we rond 08:30 Los Angeles achter ons lieten. We zijn blij en dankbaar dat het niet heeft gestormd en we de wirwar aan elektriciteitskabels niet op ons dak hebben gekregen.

We hadden zo’n 320 mijl (rond de 500 km) voor de boeg vandaag. Bestemming: Kingman, Arizona. We reden over de I-15 naar Barstow en daarna over de I-40 naar Kingman. En dat betekent dat we vooral in de auto hebben gezeten, dat inmiddels ons huis op wielen is geworden.

Het was best een lange, maar ook een bijzondere rit waarin we het landschap per uur zagen veranderen en de temperatuur zagen oplopen. Van stadse drukte, naar uren niets. Van Joshua trees naar cactussen. Van kust naar rotsachtige woestijn en bergen. En vooral veel grote, droge vlaktes en bergen met he-le-maal niets. En ook hier zijn branden geweest.

Een totaal verschroeide heuvel

Bij Barstow stoppen we voor koffie en een pitstop. Het is hier al flink warm, maar bij de koffietent stond de airco op standje vrieskist.

Op ongeveer 2/3 van de reis nemen we de afslag naar het Mojave National Preserve, het eerste National Park. Een rit over een hobbelige weg. Bij een uitzichtpunt stappen we even uit. Wanneer we uit de auto stappen is het 40 graden Celsius. We staan hier gewoon midden in de woestijn, ongelooflijk. En dat binnen een paar uur rijden vanuit Los Angeles. Onvoorstelbaar gaaf.

We rijden door naar het visitor center bij Kelso Depot. Ook hier is het 40 graden en er staat een hele straffe wind. Daardoor voelt het alsof je voor een enorm hete föhn staat. Voor het center staan nog oude gevangenissen, of liever gezegd: kooien. Je zult er maar moeten zitten in de brandende zon. Het center zelf is een mooi onderkomen in een oud station. En dat is niet verbazend, want we hebben onderweg heel veel goederentreinen gezien. Ellenlange treinen met een dubbele laag containers, die zich langzaam door het landschap bewegen.

In het visitor center zijn diverse exposities te zien en je mag binnen mag je zelf meegebrachte lunch eten. Dat is op zich handig, want buiten is het zandhappen. Wij kiezen ervoor om lekker in de auto te zitten. Henry is groot genoeg en tussen Ryan en mij in zit een enorm opbergvak, die we nu even als aanrecht kunnen gebruiken. Toch wel net zo prettig, want in het center is het een komen en gaan van mensen. En dat terwijl we onderweg bijna niemand tegenkwamen.

We kopen nog een National Parks Passport. In elk NP kun je een stempel halen en jaarlijks worden er nieuwe stickers uitgebracht. Leuke herinnering en een goede reden om in de toekomst nog veeeeeel National Parks te bezoeken! (Het lijkt Epcot wel ). En natuurlijk halen we de eerste stempel, ofwel ‘cancellation’. Ryan wil ook het ‘token album’. Een mapje waar je tokens/muntjes van parken/monumenten/landmarks in kunt doen. Hoe toeristisch wil je het hebben? Maar ja, dat zijn we uiteindelijk ook.

We vervolgen onze weg naar Kingman en rijden dus eerst een stuk terug naar de I-40. De bergen worden hoger, de verwijzingen naar Route 66 volgen bij elke exit. Daar kiezen we nu niet voor, maar morgen rijden we wel een interessant stuk. We stoppen in Needles omdat we willen tanken en omdat er een groot Dairy Queen logo bij de Shell prijkt! Bij deze temperaturen mag dat, vinden we.

Uiteindelijk komen we rond 17:10 aan in Kingman. Ons hotel blijkt een motelesque Best Western te zijn aan een drukke (en hoorbare) weg. Maar het is heel erg schoon en de kamers zien er goed uit. Lekkere douche, wat wil je nog meer. Het motel tegenover ons ziet er wat minder florissant uit, maar wel weer heel erg vintage Amerikaans route 66.

We eten bij – hoe kan het ook anders in het wilde westen – bij Cracker Barrel en sluiten elders af met koffie. En daar zitten dus ook gewoon cowboys met hoed en revolver binnen. Een hele andere wereld. Ik durfde geen foto te maken.

Het is nu al een groot avontuur, dus dat belooft wat voor de komende dagen! Dus blijf lezen!

7 thoughts on “Dag 7 – Woestijn en het Wilde Westen

  1. Wat is dat toch gaaf om te zien …het veranderen van de natuur.
    Een lange rit maar doordat je af en toe een stopje maakt prima te doen ?
    Oef 39 graden ???
    Fijne dag weer vandaag !

  2. Idd, heel herkenbaar. Krijg ook weer zin in een rondreis, maar Florida is altijd zo relaxed.
    Oef cowboys met revolvers, wel bijzonder om te zien lijkt me.
    Have fun!

  3. Ik vind het verschil tussen de gekte van LA en dan de totale stilte als je een paar uurtjes verder bent ook altijd zo’n mooi contrast! Echt te gek!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *