Dag 6 – De held

En toen kwam ik tot de ontdekking dat ik vergeten ben een blog te maken over gisteren. Nou hadden we op zich ook een rustige dag, in aanloop van de lange reisdag van vandaag. Maar goed, daar gaat ie!

Ik begon weer ernstig vroeg. We ontbeten wat, lazen wat en ik maakte het blog. Om vervolgens richting DownTown Disney te gaan. Het is net te wandelen. We zijn echter in de VS, dus we pakken Henry. En tot onze schrik kost parkeren hier $12. Per uur! Niet normaal. Komt denk ik omdat de themaparken hieraan grenzen en mensen anders op deze parkeerplaats gaan staan. Maar als je voor $20 koopt in de winkels, is de eerste drie uur gratis. Nou, dat moeten we redden!

Dit is ook het enige Disney dat we meekrijgen, want door die misstap van 10 cm viel onze Disney dag in het water. Erg balen voor Disneyfreaks zoals wij, maar het is niet anders. Overigens hebben ze ook hier in DownTown last van leegstand, want veel winkels en restaurantjes zijn gesloten. Er was een nieuw hotel gepland aan de rand van het district en de contracten met de uitbaters waren al opgezegd, totdat de gemeente Anaheim toch tegemoet kwam aan de bedenkingen van de nabijgelegen hotels.

En ja hoor, het duurde niet lang of we hoorden: “Kijk! Starbucks! Ik wil wel een latte!” En zo geschiedde. En dan denk je dat je na zoveel Starbucks koffie wel weet hoe die moet nuttigen. Maar we moesten Martha toch nog wel even uitleggen dat je door het houten roerstaafje niet je koffie kunt drinken.

De dames Seniors slaagden vervolgens goed bij Sephora voor een klein luchtje. Dus we kunnen straks gratis uitrijden. We wandelen door de anderen Disneywinkels, genieten van de sfeer en kijken mensen. We delen per setje een corndog. En zo moesten we nog haasten om binnen de drie uur terug te zijn.

Volgende halte was het naastgelegen plaatsje Orange. Daar schijnt een historisch centrum te zijn. Maar daar aangekomen bleek er een braderie te zijn en zag het zwart van de mensen. Dat gaan we niet doen. We rijden door naar de outlet (of eigenlijk: het outletje) omdat ik iets moest ruilen. En daar blijven we even hangen.

We lopen binnen bij Nordstrom Rack en beginnen bij de zonnebrillen. Ik ben gek op zonnebrillen en ze hadden mooie aanbiedingen. We staan er wat bij te kijken, passen wat zo hier en daar. En dan zie ik het bordje: “Deze zonnebrillen bevatten een chemische stof waarvan bij de Staat van Californië bekend is dat deze geboortedefecten en/of andere voortplantingsproblemen kan veroorzaken.” Ok dan… nou, fijne middag verder!

We neuzen een hele tijd bij de tassen en er zitten echt mooie exemplaren tussen. Ik slaag voor poging nummer ontelbaar handbagage item. Hopelijk bevalt deze wel. Ik wil niet eens weten hoeveel tassen ik heb gekocht als: ‘dit is de ideale handbagage’ om daarna jammerlijk onpraktisch te blijken. We spenderen een behoorlijke portie van onze tijd en vreugde hier. En op het moment dat we naar buiten lopen wil ik mijn zonnebril pakken. Weg. WAAR IS MIJN ZONNEBRIL? Niet in de rugzak, niet in een andere tas, niet boven op mijn hoofd. Ik vermoed dat ik hem tijdens het passen tussen de geboortebeperkende Zika-zonnebrillen heb teruggelegd. Nou, die ben ik dus kwijt.

We zoeken met z’n allen de zes rekken vol met zonnebrillen af en ik was in staat om het op te geven. Zeg dat niet tegen Ryan, want die heeft röntgen-ogen. Dit is dus de reden waarom ik alleen maar zonnebrillen van 5 euro koop. En toen hoorde ik achter me: ‘mevrouw, mevrouw, is deze van u?’ En daar stond Ryan met mijn zonnebril. De held! Hij stond zo mooi in het rek tussen de Ray Ban en Gucci exemplaren, niet van echt te onderscheiden.

We konden dus onze weg vervolgen. We aten wat in een restaurantje in de outlet en gingen op tijd naar huis om de boel in te pakken. Vandaag staat een lange reisdag naar Kingman op de agenda. Dus ik stop nu ook om me bij de familie te voegen!

Tot de volgende etappe!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *