Dag 15 – Het paradijs

Wat een reacties op het horror hut-verhaal. Dank daarvoor. De support en de hilarische mini-conversaties op Facebook en de reacties. We hebben er lol om gehad. We hebben de draad weer opgepakt en zijn vandaag op pad gegaan.

We hebben ontbeten in het restaurant van het hotel, want het hotel is inclusief warm ontbijt. Elluk nadeel heb ze voordeel, laten we maar zeggen!

We hebben Henry naar Malibu gestuurd. Eerste stop was de Pepperdine University. Tien jaar geleden zijn de Republikeinse jongeren van de universiteit begonnen met de ‘Waves of Flags’, als cadeau aan de samenleving. Voor elk slachtoffer van de aanslagen van 11 september 2001 staat een vlag van de eigen nationaliteit geplant op het grote grasveld voor de universiteit. Een onwijs indrukwekkend gezicht. Zes jaar geleden waren Ryan en ik hier al en vandaag met de ouders, precies op 11 september. Het maakt heel fysiek duidelijk hoe groot het aantal slachtoffers is. Erg indrukwekkend. We wandelen tussen de vlaggen door, mensen zitten en rusten op het veld. Heel mooi.

We zoeken vervolgens Henry weer op en sturen naar Malibu, waar we parkeren bij Paradise Cove, een prachtig stuk strand met een fantastische strandtent. Een van de mooiste stranden waar we zijn geweest. We strijken buiten neer, het terras is gewoon op het zand. Bijkomstigheid was wel dat de stoelpoten langzaam het zand in zakten, wat tot hilarische taferelen leidde: Alyde die na een half uur nog maar net boven de tafel uit kwam en pa die zich weer even helemaal kind voelde. We bestellen milkshakes en Nacho’s, of zoals pa zegt: macho’s. En guacamole blijft een raar fenomeen voor de mannelijke seniors. We hebben vanavond nog even geoefend. Gua-ca-mo-le. Ze kwamen niet verder dan quasimodo. Ok. Macho’s met quasimodo. Maar ze waren paradijselijk! Zo lekker zelfs dat sommigen van ons ze lieft direct in hun gezicht wilden stoppen.

We mogen $93,- aftikken voor deze uitspatting op het strand van de rijken der aarde. Maar het is ook wel een belevenis. En na die tijd nemen de dames seniors plaats op een strandstoel, terwijl ik met de heren naar de branding wandel. Het is vloed, we kunnen niet verder wandelen dan de eerste rotswand. En de branding is ongelooflijk krachtig. De golven komen soms als een muur op je af en komen met geweld neer op het strand. Een prachtig gezicht en soms ook echt luid. En natuurlijk werden pa en ik meermaals overvallen door een golf die net iets dieper was of dichterbij kwam dan verwacht. Want ons een nat pak opleverde. Maar dat gaf helemaal niets, want het weer was fantastisch.

Hoewel, pa had een jeans aan en dat wordt natuurlijk nooit in een paar minuten droog. En het leek alsof hij het niet kon ophouden. Dus even kontje in de wind! Maar ja, ook dat geeft niet. Want dat wordt seniors vergeven.

We zetten koers naar het hotel om nog even wat te drinken en rijden vervolgens naar The Oaks Mall om het shoppen van gisteren nog even goed voort te zetten. Gelukt.

We zijn dus weer helemaal geland. De seniors gaan morgen rondom het hotel uitpuffen, Ryan en ik gaan een dagje naar Universal. Voor ons een primeur, we zijn benieuwd!

6 thoughts on “Dag 15 – Het paradijs

  1. Wat moeten al die vlaggen ongelooflijk indrukwekkend zijn geweest om te zien. Heel mooi gebaar om zo de slachtoffers te gedenken.
    Fijn te lezen dat jullie de draad opgepakt hebben en genoten hebben van de dag! Veel plezier in Universal.

  2. De Waves of Flags bij de Pepperdine University, dat lijkt ons heel indrukwekkend om te zien. Paradise Cove ziet er mooi uit maar e.e.a. is er wel ‘pricey’ begrijp ik…

    Veel plezier in Universal !!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *