Dag 14 – No way, José

De ontknoping.

We waren gebleven bij het einde van dag 13.
Het waren uiteindelijk 17 interessante uren in de Toscaanse Horror Hut in Camarillo.
We hadden dit huis geboekt om de vakantie af te sluiten met nog een paar fijne en relaxte dagen. Het was een huis met een enorme BBQ, een fijn zwembad en een parel van een achtertuin. En de inrichting was landelijk, zo leek. Gezellig. Reviews op Homeaway waren lovend, 5*. Daar hadden we de investering voor over.

Op de een of andere manier voelde het toch niet helemaal goed. Kwam door het minder vlotte contact met de eigenaar. Maar ik riep mezelf tot de orde en dacht: stel je niet aan, komt helemaal goed. Ryan vertrouwt het bovendien ook. Had ik maar naar dat gevoel geluisterd.

Ik neem jullie weer even mee terug naar dag 13, aankomst om 16:00. Toen we aan kwamen rijden, lag het huis achter een donkerbruin hek met een enorme kier in het hout. Op beide pilaren stond een soort gremlin/gargoil. Dus ik zei voor de grap: ‘Welcome! In the Haunted Mansion!’. Het was de vooraankondiging voor wat we zouden aantreffen.

Er stond wat verweerd en gebladderd tuinmeubilair bij de vooringang, maar toen dacht ik nog: het hoort bij de rustieke sfeer. Bij binnenkomst viel het op dat het muf rook en dat er een geurlampje met olie brandde en de ramen open stonden. Interessant.

Boven de eettafel hing een scheve kroonluchter die ik me inderdaad herinner uit The Haunted Mansion en sterker nog, in een nisje stond een bos plastic chrysanten en dahlia’s in herfstkleuren uitgelicht in een tafereeltje die in dat Mansion niet zouden misstaan. Ik vond het een interessante interpretatie van ‘Toscaans’, maar vond dat toen nog vooral grappig. Duurde niet lang.

De interesse ging meteen uit naar de achtertuin, dat zag er prachtig uit. Tenminste, totdat ik naar rechts keek. Daar doemde de DELA opstelling op, er was plaats voor vier. Kijk ook even naar de oven op de achtergrond. Ik roep: “Ach kijk dan, de herdenkingsdienst begint zo volgens mij.” We grapten nog dat we de villa om moesten dopen naar ‘huize rust zacht’. Beetje ongelukkig dit, zien ze dat nu zelf niet?

Onze verkenningstocht ging verder. We deden het voorzichtig aan, want die muffe lucht beviel ons niet echt. We kwamen aan in de garage en bijkeuken waar de schoonmaakspullen en de wasmachine en droger staan. We troffen daar een smeerboel aan die zijn weerga niet kent. Smerige doekjes hingen en lagen te drogen op het aanrecht. Een haarborstel met haar er nog in. Aangebroken en gebruikte flesjes water. Een kinderwagen onder een laag stof. Een koelkast vol met aangebroken etenswaren. Smerige dingen voor in het zwembad. Stoffer en blik op de kop op het aanrechtblad. En ik kan zo nog wel doorgaan. Ik roep de familie erbij en zij zijn net zo onaangenaam verrast als ik. Moeten we hierin straks onze was doen???

Ik inspecteer de keuken en in de muffe kastjes staan veel beschadigde pannen en snijplanken. De moeders hebben inmiddels tekeningen gemaakt in het stof op de meubels in de woonkamer. Ik meende nog: M hartje E en A hartje Tj te ontdekken. Ook wezen ze me op meer dan een paar insectenlijken in de vensterbank. Inmiddels waren we zover dat we onze inspectie met blauwe handschoenen wilden vervolgen. De slaapkamers waren ook rommelig, de kussenslopen groezelig, maar het leek er wel op dat iemand met goede bedoelingen de bedden had opgemaakt.

Terwijl ik op zoek was naar het nummer van de eigenaar, hoorde ik gegil uit een van de slaapkamers komen beneden. “Oh jee, oooooh baaaaaaaaah, bah bah bah bah. Hanneke kom eens gauw!” De beide moeders stonden walgend boven een la in de slaapkamer: een smerige onderbroek en vieze kleren. Dit kan niet waar zijn. Op zich ben ik een evenwichtig mens. Maar ik slaap al deze hele vakantie slecht, slechts een paar uur per nacht. Ik ben zwaar verkouden, loop met 2 koortsblaren rond en op dit moment is het even gebeurd met mijn evenwicht. Zwaar geïrriteerd bel ik het nummer van de eigenaar. Blijkt niet te bestaan. Ik bel nog eens, misschien verkeerd ingetoetst. Nee hoor, niks. Ik kan wel een voicemail achterlaten. Ik bries wat in de telefoon en bel dan het tweede nummer, van de vrouw van de eigenaar. Ook die neemt niet op, maar ik bries wederom in. En ik kan me herinneren dat ik zei dat ik een schoonmaakteam in het huis wilde hebben die de boel kwamen schoonmaken en desinfecteren. En wel nu direct. We hoorden niets en besloten het ook te mailen. Dan staat het maar vast.

Het mag duidelijk zijn dat we baalden als een stekker. Maar inmiddels was het etenstijd en voor de seniors is rust, reinheid en regelmaat uiteraard het devies. Van rust is weinig sprake en van reinheid al helemaal niet. Dus we proberen de regelmaat er maar in te houden door wat te gaan eten bij de westkust-variant van Sweet Tomatoes: Souplantation. Wat een herrie, voertaal Spaans, ook hier rommel. Maar het smaakte de seniors goed.

Ondertussen belde de eigenaar dat zijn vrouw naar het huis ging om de onderbroek op te ruimen. Wat ik nog meer schoongemaakt wilde hebben. Nou, wat dacht je van de hele toko? Ok, hij zou kijken wat ze kon doen. En of ik er rekening mee wilde houden dat de garage of limits was. Ik zei nog: da’s wel gek, ik kan me die regel niet herinneren. Bovendien: daar staan de wasmachine en droger. Nee hoor, garage is niet voor de gasten, mailde hij later ter bevestiging. Thuis keek ik in de huisregels in de klapper en in het pdf dat we kregen. En daar staat niets in over de garage. Maar wel over dat we de handdoeken moesten wassen. Welke regel moesten we dan volgen? Want de wasmachine staat toch echt in de garage. Hij had die regel er maar even snel bij bedacht, denk ik.

Thuisgekomen was de onderbroek inderdaad weg. Maar de stoftekeningetjes stonden nog mooi te prijken in het meubilair. Evenals de rest van de viezigheid. Bij Target hebben we plastic bestek en bordjes gekocht, want bah bah hier. Ik maakte een mail klaar voor de eigenaar.  Inmiddels was het een uur of 22:00 uur en wilden de seniors wel gaan slapen na die lange rit vanuit Vegas.

En toen kwam Alyde met open mond de kamer binnen: “ moet je dit nou eens zien!” Het kussensloop zat vol gele kwijlkringen. En veel grote zwarte vlekken. Het is of schimmel, of mascara. Getverdemme. Ook in het onderlaken vlekken.

Mijn vader sprint naar boven om daar te inspecteren. Wat we daar zien is ook huiveringwekkend. Een bed, vol met vettige chipsvlekken. De chips nog op de grond. En er was duidelijk in geslapen. En dan kon je niet alleen zien aan de vlekken, maar aan de vorm van een lichaam in de kreukels van het onderlaken. Niet normaal. En inderdaad, zoals Rob Geus zou zeggen: man man man, kansloos.

En nu dan? Want er is geen schoon bedlinnen te bekennen. En dat was de druppel, in deze onhygiënische hut kunnen we niet blijven. No way José. Dat is ongezond en voor een deel van ons reisgezelschap zelfs bedreigend voor de gezondheid.

We spreken af dat iedereen met de kleding op bed gaat liggen, alles afdekt met (zelf meegebrachte) handdoeken (hoera voor voorbereiding op dit soort dingen). Ik zou het blog maken en daarna zouden Ryan en ik kijken naar welke oplossingen er zouden kunnen zijn. En dan is het grote tijdverschil met Nederland handig. Want zo kunnen we makkelijk schakelen met het assurantiekantoor, de verzekering, de andere verzekering. En tussendoor onderhandelden we met de eigenaar voor een deal waarbij we een refund zouden krijgen. We zijn er uiteindelijk de hele nacht mee bezig en slapen in de woonkamer een uurtje tussendoor.

Het is allemaal nogal onzeker ten aanzien van vergoeding. Maar we besluiten rond 6:00 uur wel dat we echt weg moeten. We zijn op zoek geweest naar een ander hotel en die zijn hier allemaal niet echt denderend. Het beste (betaalbare) alternatief is een Best Western een stadje verderop. In Simi Valley. Ryan en ik hebben al eens eerder in Simi Valley gezeten – in een ander hotel – en ook dit is een prima plaatsje. We hakken de knoop door en boeken. Wanneer we de ouders dat vertellen vinden ze dat fijn. Maar het is ook wel een beetje een vervelend moment, want we hadden ons erg verheugd op dit huis en deze fase van de reis. Maar in het huis blijven zou helemaal niet ontspannend zijn. Je bed en omgeving moet een beetje schoon zijn.

Oh, had ik al verteld van de rat die we hadden gespot?

Om 10:00 trekken we de deur achter ons dicht. We hebben geen handdoeken meer gewassen, want we mochten immers niet meer in de garage komen. En ik heb geleerd: nieuwe regel gaat voor oude regel. Zo.

En dat ik dit nu in een hotelkamer aan het typen ben, getuigt van grote flexibiliteit van de ouders. We zitten in een prima, schone, maar fantasieloze hotelkamer. Maar het is een schoon hotel met prima faciliteiten. Het is alleen niet waarop we ons hadden ingesteld. Maar we zijn tevreden – er zijn ergere dingen – en hebben vandaag de rest van de dag lekker geshopt. Shoptherapy helpt. Ik wilde niet uitwijden voor er een oplossing was.  En die is er, dus kon hst nu. Excuses voor de vertraging. En dank voor de support die we al kregen!

 

Dus morgen met frisse moed weer op en genieten van wat deze kant van het land ons nog te bieden heeft!

11 thoughts on “Dag 14 – No way, José

  1. Onbeschrijfelijk wat een smerige narigheid, dit heb ik nog nooit gezien. Ben heel benieuwd naar je review met foto’s op homeaway. Geniet van de laatste paar dagen in een schoon hotelbed!

  2. Ongelooflijk. Ik heb echt met jullie te doen, zo wil je echt je vakantie niet eindigen! Hopelijk komt alles nog een beetje goed en hebben jullie nog een paar fijne dagen!

  3. Wat erg voor jullie zeg! Ik kan me zo goed voorstellen dat je jezelf erop verheugd om de vakantie zo af te sluiten.
    Maar deze smeerboel is gewoon te erg!! Jullie hebben goed gehandeld door weg te gaan uit the haunted mansion.
    Flexibel zijn, knop omzetten en vooral heel erg genieten van de laatste dagen!

  4. OMG wat een verhaal. Wel met veel humor geschreven, de Dela opstelling, hilarisch!
    Hoe kan zo’n huis goede recensies krijgen?
    Ben heel benieuwd of jullie je geld terug krijgen.

  5. Hoi Hanneke, ik heb tot nu toe.. genoten van jullie vakantieverhalen… Dit is echt geen fijne situatie… moest wel een beetje lachen om de Dela vergelijking… Tja, Ik kan me voorstellen dat zelfs Eddy en Martha hier geen oog dicht doen.. Ik hoop dat jullie de trip nog met een glans en een big outburst kunnen
    afsluiten.. En zoals altijd… Home sweet Home…

  6. Ontzettend leuk verhaal voor een blog maar niet als je er middenin zit! Wat een verschrikkelijk huis zeg, onbegrijpelijk dat ze zulke goede reviews hebben. Gelukkig zijn jullie best flexibel maar het blijft toch jammer, shoptherapie is inderdaad het beste medicijn voor deze kater ;).

  7. Echt erg dit, heb met jullie te doen. Maar de sfeer zal er wel snel weer in zitten, want die tukkers loaten zich niet snel uut het veld sloan:)

  8. Wat ontzettend balen zeg! Echt respectloos naar je gasten toe. Ik vind het echt super rot voor jullie, goed dat jullie daar weg zijn. Even de knop om en hopelijk lukt het om alsnog een paar leuke dagen te hebben.

  9. Na onze korte chat van gisteravond heb ik zo juist je verslag gelezen, echt te gek voor woorden wat jullie daar hebben aangetroffen !
    Gelukkig hebben jullie een ander stekje kunnen boeken, weliswaar niet iets wat jullie eigenlijk voor ogen hadden maar in ieder geval kunnen jullie nu met de Happy Seniors weer lekker onbekommerd genieten. Shoppen is inderdaad een goede remedie om dit soort dingen (snel) te vergeten 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *