Dag 10 – Welkom in Utah – Page en Glen Canyon Dam

Na de indrukwekkende dag van gisteren, gaan we vandaag rustig op weg naar de volgende uitvalsbasis: Kanab. Kanab is een kleine pleisterplaats, gunstig gelegen tussen Bryce en Zion National park in. Hotels en motels te over. Hier blijven we ook 2 nachten, net als in de Grand Canyon (of eigenlijk Tusayan). Want dat is net iets rustiger dan elke keer de koffer weer inpakken.

We ontbijten weer om 8:00 uur en om 8:45 zitten we al in de auto. We rijden nog 1 keer het park in, omdat we via de Desert View road richting Page willen rijden. Toch handig, zo’n America The Beautiful pas voor de nationale parken, anders hadden we elke keer $35,- moeten aftikken. We rijden weer langs de adembenemende uitzichten en rijden bij Desert View het park uit. We rijden direct het gebied van de Navajo indianen in en zien langs de weg talloze kraampjes waar ze hun waar verkopen. En ook langs deze weg worden we getrakteerd op spectaculaire vergezichten op bergen en kloven.

Het is ook wel bijzonder om zo door een reservaat te rijden. Je ziet een hele andere ruimtelijke inrichting, dorpen met alleen zandwegen en stacaravans. En uiteraard geen enkele Amerikaanse keten. Op de Burger King en McDonald’s na. Zo nu en dan stoppen we even voor een mooi uitzicht.

Eigenlijk wil ik wel even tukken in de auto, maar dat is echt zonde. Want het landschap verandert continu. We hebben veel Europese gebergten gezien (en ook wel in de VS), maar deze duizelingwekkende hoogten en kleuren gaat verder dan we konden bevatten.

We stoppen in Page voor een broodje en een pitstop. We doen wat boodschappen bij Safeway en rijden een stukje verder richting Lake Powell en de Glen Canyon Dam. De derde stuwdam van de VS en de foto doet natuurlijk geen enkel recht aan de magnitude van dit stukje kunstwerk. Hoewel ik geen techneut ben, ben ik wel een trotse Rijkswaterstaater en vind ik dit toch wel erg gaaf om te zien, zo’n enorm waterstaatswerk. En de vakwerkbrug die erbij hoort. En dan heb ik het nog niet over het bijzondere decor van bergen, kloven en kleuren op de achtergrond. Hier kijken we ook even in het visitor center waar natuurlijk weer een mooie en superstrakke tentoonstelling over de dam, het water en de werking van de dam is. Dat doen ze dan toch wel weer goed. En in de obligate giftshop kunnen wij de stempel voor ons paspoort halen. En natuurlijk een token. We krijgen zo een mooie verzameling van aandenken aan waar we geweest zijn, zonder de pennen, mokken, petten, tassen, boeken, shotglazen, blikjeskoelers, flesopeners, of kerstornamenten te moeten kopen (ok, die laatste wel…).

Een stukje verderop stoppen we bij het uitzicht op de jachthaven van Wahweap en de Wayweap baai. Prachtig hoe het water afsteekt tegen de lichte rotsen en plateau’s en de rode bergen op de achtergrond.

We vervolgen de weg naar Kanab, passeren de grens met Utah en zetten onze horloges een uur vooruit. Op de achterbank vermaken de Happy Seniors zich wel. Zo af en toe horen we het gehele Petrified Forest omgezaagd worden, maar als ik vraag: ‘Wie wil er een zakje M&M’s?’ gaat het dak eraf!

We komen mooi op tijd aan in Kanab en het hotel is verrassend charmant. Een oud pand, mooi gerenoveerd en heel erg Amerikaans, maar ook wel sfeervolle kamers. Voor de rest is er echt niets te doen in Kanab. Er is zelfs geen Starbucks! De tijd heeft hier echt stilgestaan. Er is een Wendy’s, waar we even aten. Let u ook even op de sfeervolle inrichting. En er is een McDondalds, met een McDrive die de geneugten van de 21ste eeuw nog niet heeft mogen ontvangen. En voor de rest allemaal tentjes waarvan je je afvraagt of je met of zonder diarree naar buiten komt. Verwonderlijk dat de ketens Kanab nog niet ontdekt hebben, gezien het forse aantal hotels hier.

En het was ook hier dat we kennismaakten met de ‘State Law’ van Utah. Elke staat bedenkt zijn eigen regels voor vanalles en nog wat. Dat maakt de staten immers autonome entiteiten. En dat dat tot aparte situaties leidt, bleek vanavond ook.

Ons hotel heeft ook een restaurant. Nu hadden wij al gegeten en wilden wij graag alleen even wat drinken. Het hotel heeft een gezellig terras en het was nog 27 graden buiten. Dus dat vroeg om een lekker glas wijn. Maar de ober kwam maar niet. Ik naar binnen om te vragen of we wat te drinken konden bestellen. Blijkt dat je in de staat Utah alleen maar drinken mag bestellen als je eerst iets te eten bestelt. Mag ook iets kleins zijn. Heel bijzonder, vond ook de receptioniste. Welkom in Utah!

Nou, met die boodschap mocht ik teruggaan naar de Happy Seniors, die echt behoefte hadden aan wat te drinken. Maar niet aan wat te eten. En dan weten we wel hoe laat het is. Bij de seniors is altijd de vraag wat zo’n boodschap met ze doet. En alsof hun derde puberteit was aangebroken, werden ze behoorlijk recalcitrant. Pardoes stond er 1 op, pakte een bus oploskoffie, decafe, uit de auto. De voor de gasten beschikbare waterkoker werd benut om voor iedereen – demonstratief – een kop koffie te zetten. ‘Zo. Dat zal ze leren’. Rebellen zijn het.

Nu ik erover nadenk lijkt dit hotel wel op zo’n stek die op DiscoveryID altijd worden onderzocht op aanwezigheid van geesten en spirits uit een ver verleden. Ik hoop dat de grote informatieklapper die zojuist (zonder aanraken) met geweld op de grond belandde, daar kwam door een windvlaag van de sterke airco….

Trusten!

 

6 thoughts on “Dag 10 – Welkom in Utah – Page en Glen Canyon Dam

  1. Met al die wetten kun je nog voor verrassingen komen te staan inderdaad! Gelukkig laten de happy seniors zich niet van de wijs brengen en hebben ze praktisch oplossingen bij de hand.
    Prachtige reis maken jullie!

  2. Nou ja, wat een belachelijke regel!
    Wat is het gebied rond Page toch mooi. Kan me nog herinneren van onze rondreis dat ik toen wilde dat we daar langer zouden blijven.
    Have fun!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *