Dag 1 – Amsterdam > Los Angeles

Het leek een gewone dag te worden, want net als elke dag ging de wekker vroeg. Slechts een kwartiertje eerder dan normaal: om 4:45. En zo geschiedde. En ook om 4:55. En om 5:05. En om 5:15. Om 5:25 en om 5:35. En toen drong het door: we moeten om 6:00 uur bij de familie Klok zijn! Hoppa, klaarwakker. Vliegen!

We zetten in de groepsapp dat de reisleiding wat verlaat is en spoedden ons richting verzamelpunt. Daar stonden Tjabel en Alyde al in de gang te popelen om naar Schiphol te gaan. Toen de familie Steen ook present was, waren we klaar om te gaan. Voor vertrek constateerden we nog even dat iedereen zich aan de bagagerestricties heeft gehouden. We kunnen op weg! ‘We zijn er bijna’ on the road.

De reis naar Schiphol verloopt goed. We komen paar dagelijkse files tegen, maar niets om over naar huis te schrijven. We parkeren de auto’s in de garage P3 en kunnen zo in de Magical Express richting terminal 3 stappen. We moesten nog inchecken omdat we gisteren de paspoorten van de Happy Seniors niet bij de hand hadden. Op Schiphol werken de kiosken niet mee. We doorlopen het hele menu voor alle 6 en schieten bijna wortel voor dat ding, maar uiteindelijk spuugt hij maar 3 boardingpassen uit. Dus meldden wij ons keurig bij de balie. Mevrouw achter de balie kon niet zo goed praten en gaf in zinnen van 1 woord antwoord op mijn vragen.

Als jullie ons missen…wij zijn vissen!

Voor security moesten we teruglopen naar terminal 2, alleen stond dat nergens en zei niemand iets. Het was een rommeltje op Schiphol. Enfin, tijd voor de TSA-boogie. Tas af, elektronica eruit, jas uit, riem af. Handen omhoog! Benen wijd, armen gespreid, oehlala! Riem om, jas aan, elektronica erin, tas om. Gaan. Tjabel had deze keer zijn krultang thuisgelaten, dus voordat we het wisten zaten we bij Starbucks. En zo te zien bevinden we ons in exotisch gezelschap!

Boarden ging snel, voor we het wisten zaten we in het vliegtuig. We zaten niet achter elkaar, maar wel dichtbij elkaar. Tussen Ryan en mij en mijn ouders zat nog een stel. En ongeveer naast mijn ouders, aan de andere kant van het gangpad, zaten Tjabel en Alyde. En toen hoorde ik het volgende: “Eeeeh hallo, ja, mag ik wat vragen”. Ma richtte zich met zachte  en lieflijke toon tot het stel dat achter ons zat. “Zouden jullie met ons willen ruilen? Ja, want dat zijn onze kinderen…En dan kunnen we hen klieren!” De dame wist niet goed waar ze moest kijken…
Hey” zegt Alyde “wij zitten naast jullie hoor! En wij dan, dat is toch ook gezellig!
Ik tegen het stel achter ons: “Blijf alsjeblieft zitten. Ik ben net zo blij dat ze niet achter ons zitten. Alsjeblieft, blijf zitten.” Het was niet ingestudeerd, maar ze moeten vast stiekem om zich heen gekeken hebben waar de verborgen camera hing.

16,5 uur later waren we in Los Angeles. Ik vond het een lange, vervelende reis. Geen heftige, maar wel matige turbulentie en ook lang. Erg oncomfortabel. Maar toen we boven de bergen vlogen, begon het wel te kriebelen door de mooie plaatjes: klaar voor het avontuur!

Bij National konden we kiezen uit aardig wat Henry’s (de huurauto hebben we vernoemd naar de Henry Dunant, om voor de hand liggende reden). En ik ben blij dat we echt afspraken hebben gemaakt over bagage. Want er staan joekels bij, maar de kofferbakruimte houdt bij geen enkele auto echt over. En om die reden hebben we – helaas – de Suburban moeten laten staan. Het werd wel een Ford Expedition. En hey, zeg nu zelf: Henry Ford, prima naam voor zo’n presidentiële wagen waarmee we op expeditie gaan!

Maar toen de hamvraag. Wordt het de witte, of de zwarte. Ryan inspecteert en weegt af. We verplaatsen de koffers naar de zwarte. Toen toch de witte. Hey, daar staat ook nog een zwarte. Toch zwart. Alle koffers naar de zwarte. Toen zij Alyde droog: “Het is net een lijkwagen”. Het werd de witte.

 

En zo stuurden we Henry Ford naar Garden Grove, deden we boodschappen en installeerden we ons in ons huurhuis voor de komende (kleine) week. Ziet er verder prima uit, niet op en top schoon. En eerlijk is eerlijk: het is geen villa zoals we die uit Florida kennen. Maar een prima stek om te verblijven. We verdeelden de kamers en toen was het licht ook echt uit. Klaar voor een mooie vakantie!

 

PS: we hebben de gok genomen om GEEN laptop mee te nemen, alleen de iPad. Want ja, de inpakrestricties gelden immers ook voor de reisleiding. Ik kom er alleen achter dat ik de foto’s niet kan vergroten in deze WordPress modus, dus dat is heel erg jammer. Zeker omdat er nog wat moois aan komt, hopen we. Maar we doen er nu niets meer aan. Dus excuses!

8 thoughts on “Dag 1 – Amsterdam > Los Angeles

  1. Konden we die reis maar overslaan hè… maar jullie zijn er, hebben de eerste lachbuien zo te lezen al gehad en wij zitten klaar voor jullie avontuur!!

  2. Yes jullie zijn er! Blijft altijd een lange reis, maar met een heerlijke vakantie in het vooruitzicht vliegen de uurtjes toch ook weer voorbij.

    De WordPress modus is inderdaad niet zo gebruiksvriendelijk als het om het plaatsen van foto’s gaat. Been there, done it ? Strakjes na de vakantie lekker op de laptop alsnog de grotere foto’s plaatsen. Leuk karweitje voor een regenachtige zondagmiddag ? Maar daar gaan jullie nu voorlopig nog niet aan denken. Nu eerst genieten! Have lots of fun ??

  3. Welkom in LA! Die expedition is echt heel groot! Dat lijkt wel zo’n bus waar de baptist churches mee rondrijden dus jullie kunnen altijd nog als koor een gastoptreden verzorgen!

  4. Ik ken je persoonlijk niet. Alleen Tjabel en zijn vrouw. Maar je schrijft zo leuk ik ga jullie volgen. Geniet ervan het is een prachtig land qua natuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *